Babamın duruşu bahçenin görünümüne bürünmüş sandım birden. Ağaçları öldürülmüştü onun da. Dalları budanmış, yaprakları sararmış, gövdesi çürük, eski bir çınar gibiydi. İnsanın düşmesine dayanamıyordum. Ne olacaksa bir an önce olup bitmeliydi. Battaniye altlarında, kapı aralıklarında baharı kollayarak erimemeliydi böyle.
Ben insanlara alışığım. Genelde seviyorum hepsini ama tek tek baktığımda, haklısın, ne çok yanlışlıkları, ne çok ayıpları olduğunu görüp görüp irkiliyorum. Ama insana böyle baktık mı yapayalnız kalırız. Çünkü biz de onlardan biriyiz tek başımıza.
Birden kendimi ayırt ettim, yaşıyordum, işte şuradaydım, bu ses benimdi, güzel sesim, eşsiz sesim! Ölümsüz ve diri bir sessin sen, şimdi buldun kendini, sakın bir daha yitirme!