Melis Kara
@meliskara
37 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Ahmet Ümit'in ilk romanı. Oldukça kısa ve bir o kadar da akıcı. Ahmet Ümit'in çok iyi bir yazar olacağı bu kitapta belliymiş. Kendine has olan okuyucu derinlemesine bilgilendiren tarzı bu kitapta da Alevilik üzerinden öne çıkıyor.
Kitabın anlatıcısı baş karakter Süha'nın yolda kaza yapması ve yardım için köye gitmesi ile başlayan bu romanda köylülerin konuşmaları üzerinden Süha'nın hayatını eş zamanlı olarak okuyoruz. Bir yanda köyde yaşanan bir ölüm, diğer yanda Süha'nın hapis öncesi hayatı.. Ben bir çırpıda okudum ve sevdim
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Şüphe çıplak ayaklı bir gece gibi ilerliyor içimde...
Ahmet Ümit'in alıştığımız polisiye kaleminin dışında, kariyerinin başında yazdığı eserlerden birisi. Birbirinden bağımsız 9 adet devrimci hikayesi içeriyor. Bazıları gülümseten, bazıları ise oldukça üzen cinsten. Dönemin endişeli ruh hali ve sıkıntıları hikayelere ve kahramanlara sinmiş. 12 Eylül dönemi ile ilgili merakınız varsa okuyabilirsiniz.
Bir çırpıda biten ve yüzünüzde tatlı, buruk gülümsemeler bırakan anılar.. Buruk diyorum çünkü eskiler güzelmiş :)
Zafer Algöz Türkiye'nin güzel dönemlerinde yeni yeni hayata atılan şanslı bir genç iken yaşadığı ve kendine has tarzıyla anlattığı çok değerli sanatçılardan çok eğlenceli öyküler var. Ben çok sevdim, diğer kitaplarını da okumak için sabırsızlanıyorum
Pınar Öğünç ile tanışma kitabı kesinlikle olmalı ba yıl dım! Öykülerin hepsi farklı diyarlarda, hepsi çok güzel. Tek kötü yanı her öykü oldukça kısa olduğu için tadı damağınızda kalıyor
Beterotu kitabını önce okuyarak kendime haksızlık etmişim bu ondan daha eski yazılmış olsa da ondan kat ve kat daha güzel bence. En çok "Evde yokum" ve "Sağ göz" öykülerini beğendim.
"Unutmak iyileştirir Nevzat bey"
Klasiklerden,elimde 1,5 ay dolaşan psikoloji romanlarından sonra (ki hepsi çok kıymetli kitaplardı) bu kitap bana ilaç gibi geldi. Ahmet Ümit ergenliğimden beri en sevdiğim yazarlardan biri (hatta en sevdiğim ) o yüzden biraz taraflı bir inceleme olabilir ancak olabildiğince objektif kalmaya çalışacağım.
Kitap klasik bir Başkomiser Nevzat hikayesi gibi başlasa da katil/katiller ve işlenen olay bu sefer birebir komiserimizin öyküsü. Aslında bir başkasının cinayetini aydınlatmıyoruz geçmişin hayaletleriyle savaşıyoruz. Özetle Komiser Nevzat'ın hayatında karanlık bir dönemi aydınlatıyoruz diyebiliriz. Kitabın en güzel özelliği her Ahmet Ümit kitabında olduğu gibi heyecanı diri tutması. Sürekli ne olacağını merak ediyor ve kitaba devam etmek istiyorsunuz. Kitapta günümüz Türkiye'si ve İstanbul'una bir ayna tutmuş diyebiliriz. Yaşananlar aslında bizim çok da bilmediğimiz ama içten içe hissettiğimiz karanlık yüzü gibiler.
(Bundan sonrası üstü kapalı spoiler olabilir okuma zevkinizi etkilemeyecektir ama merakınızın daha yüksek olmasını istiyorsanız burada bırakınız sevgili okur:)
Eğer kitapla ilgili bir eleştirim olacaksa o da başkahramanımız Nevzat'ın az önce tamam kesinlikle bunu ben yapmış olamam dediği ve kanıtladığı bir konuyu iki sayfa sonra ya ben yaptıysam/yaptım şeklinde ikilemle gidip gelmesi oldu. Bazı yerlerde bu düşünce geçişleri çok hızlı çok manasız geldi elbette başta bu paranoya hali, geçmişin zihnindeki karanlığından dolayı çok doğaldı ama neredeyse son 100 sayfaya kadar artık onun yapmasının binbir türlü varyasyonla imkansızlığı kanıtlanmasına rağmen acaba bensem kurgusu biraz gereksiz kalmış diye yorumladım. Neyse her şeye rağmen ben başkomiserimden razıyım ya:)
Onun dışında yine tespitler yine ters köşeler yine paranoyolar.. Özellikle depresyon konusu çok