ahyed
@meloncholyman
İçimde şefini kaybetmiş bir orkestranın hüznü var, dışımda Charlie Chaplin gülüşü
Şu anda okuduğu kitap
Tren raylarını severim. Bağımsızlığı, gidebilmeyi, kalmak zorunda olmamayı, uymak zorunda olmamayı anımsatır. Tren rayları bir tür bağımsızlıktır benim için.
Acımın derinliğinde, benim için artakalan hiçbir şey yok.
Yalnızlığımı algılamanın gururu bile.
Her söylenen söz, bir biçimde insanın kendi kendini onaylaması. Karşındakine bir şey anlatmak istese de, gene kendi gerçeğini, bilmişliğini ya da doğru algılayışını kanıtlamak için söylenen sözler. Bir bedenin üzerinde dolaşan her el, kendi bedenini okşamak istercesine dolaşıyor öteki beden üzerinde.
Zaman zaman kendimi tüm insanlıktan daha güçlü duyuyorum ama kendimi aynı anda çıplaklıklarından sıyrılmaya çalışan ağaçlar kadar da bırakılmış duyuyorum. Özellikle ben'in, ben'i bıraktığı anlarda. Ya da ikisi bütünleştiğinde. Ve birdenbire, şimdiye dek hiç algılamadığım bir duygu gelip beni buluyor. BIRAKILMIŞLIĞIN TADI
Ve bana geceler yetmiyor. Günler yetmiyor. İnsan olmak yetmiyor. Sözcükler, diller yetmiyor.