Emre Kunt
@memrekunt
Savaşım kendim ve birkaç satırla
Söyle bana lütfen, kapıları tamamen açık bırakırsam içeri gülümseyerek girmenin ihtimali ne?
Ve söyle bana, söyleyecek hiçbir şey yokken
seninle yağmurda karşılaşmamızın ihtimali ne?
Ve söyle, seninle yağmur altında karşılaşma ihtimalim ne ikinci bir şans için?
Söyle bana lütfen, bu son mu?
Çünkü tüm şanslarımı yitirdim dostum, şanslarımı yitirdim.
Söyle bana lütfen, kendime tamamen kapalıyım.
Yine yenilmiş ve kırılmış hissediyorum
Yenilmiş ve kırılmış...
Reklam
Belki yarın öleceğim!.. Dünyada beni tam olarak anlamış hiçbir yaratık kalmayacak. Bazıları beni olduğumdan kötü, bazıları olduğumdan iyi sanır. Bazıları iyi bir adamdı, öbürleri, rezillik tekiydi, diyecekler. İkisi de yanlış olacak. Böyleyken yaşamaya değer mi zaten? Yine de insan yaşıyor - merak yüzünden. Yeni bir şeyler bekleyip duruyor... Saçma, sinir bozucu bir durum!
Aklımdan bütün geçmişimi geçiriyor, elimde olmadan şaşırıyorum: Neden yaşamışım sanki ne amaçla dünyaya geldim?.. Yine de o amaç var olsa gerek. Kaderim mutlaka yüksek bir amaca yönelmişti çünkü ruhumda sonsuz bir güç hissediyorum. Ama o kaderin ne olduğunu kestiremedim, boş, nankör tutkuların çekiciliğine kapıldım; onların ocağında demir gibi sert ve soğuk çıktım ama soylu duyguların ateşini de bir daha gelmemecesine yitirdim - hayatın en güzel tomurcuklarını.
Ne olacak yani? Öleceksem öleceğim! Dünyanın büyük kaybı olmayacak bu işte, üstelik ben de yeteri kadar usandım.