Necla
@menickaa
75 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Yedi - yirmi dört, sabah - akşam, gündüz - geceŞiir
Neler duymak istiyorsun benden?
Çalışmayan köstekli saat, bacaksız çekirgeyim.
Yorgunum, dargınım, küskünüm;
Doydum yaşamaya, mecbur muyum yaş almaya?
İki sorunumuz var yanlış batılılaşma ve yalnızlaşma,
Sanırım ikincisine aşık oluyorum inceden,
Terk etmez beni, edemez de zaten!
Yalnızlık bırakırsa beni, yapayalnız kalırım sadece.
Oksijene savaş açacağız ansızın bir gece
Çünkü usandım mütemadiyen nefes almaktan,
Gece - gündüz, yedi - yirmi dört, sabah - akşam.
Daha neler duymak istiyorsun Helen?
Ölmeye meyilleniyorum, ölmeye bayılıyorum.
Bitkinim, yılgınım, kırgınım;
Akmayan bir nehir, karsız bir kış gibiyim.
Simsiyah saçlarında boğuluyorum,
Her zerrem mezar istiyor, ölüm kokuyorum.
İstifamı bırakmak istiyorum tozlu masasına hayatın,
Hâlâ ağzımda onca yıl aylak gezmelerin tadı.
Nasıl anlatsam bilemiyorum size yalnızlığı,
Daha da aşık oluyorum kumlar aşağıya dökülünce,
Yedi - yirmi dört, sabah - akşam, gündüz - gece.
Daha da neler duymak istiyorsun hâlen?
Kızıllıktan yoksun bir akşam, yıldızlara gebe,
Bat dünya bat, geberin yalnızlar geberin!
Gözlerime yasak Azrail'in ruhumu teslim alması,
Can yakan, firari, kör bir kurşunadır tüm hasretim.
Kızgınım, asabiyim, öfkeliyim;
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Şehir sonunda mahmurluğu attı üzerinden...!
Yüzbinler, milyonlar geçti üzerinden...
Ve dakikalar, saatler ...vakit;
Akşam öncesi güneş usul usul terk ediyor
Hadi ben gidiyorum der gibi usul usul...
Bir bebeğin uykuya daldığı gibi...
Kuşlar aynı efgan ile duyuruyor bu vedaya.
Yaşananlar bir gün daha katarken ömrüne
Gün ardında bıraktı onca selayı
İnsanlar yorgun,şehir yorgun....
Gökyüzü kuşları geri çağırırken göğsüne;
Güneş terkediyor yadellerle
Ez bûm kulîlka çiya
Dem hat, dem derbas bû
Êdî ez nînim, tu jî tunebû
Ez bûm kulîlka çiya
Ser rêg, be behn
Ez ê li deştan bim
Ji bajaran, ji mirovan, ji te dûr
Bi rastî ez ji te herdem dûr bûm
tu jî dizanî
Ji ber vê yekê dûrbûn li gorî me ye
Ne tu min dibînî û ne jî ez te dibînim
Ne dibihîse û ne jî bîhnamın bike
Di destê tê da bibim kulîlk, hebû
Xuda zane ev ji min re tê
Tû jî heq dikê ji bê kulîlkiyê
Jî ber vê ez bum kulîlka çiya
Çend rewî ketin li ser şopa evînê
Westî bûn pî û baskên wan şikestî
Çend şopdar çûn li ser wan rêçan
Di nîvê rê da bawerî ya wan şikestî
Azad Penaber
Azad Penaber