Meriç ÖZENÇ
@meric26
67 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Alt dudağımı dişlerimin arasına alarak komutunu beklerken elimi göğsümün üzerine bıraktı. Kaşlarımı çattığımda o da kaşlarını çatıp öldürücü bir korkutuculuğa bürünmüştü.
"Her zaman birisinden yardım eli beklemek aptallıktır!"
Göğsümden sertçe itince ayaklarım kaymıştı. Anın şokunu atlatamadan vücudumu büyük bir hızla düşerken bulmak, boğazımı yakacak kadar acı bir çığlık atmama sebep olmuştu. Sanki ben düştükçe kalbim yukarıya çıkıyordu, biraz daha çıksa serbest kalarak vücudumu huzura erdirecekti. Biktin vücudum büyük bir hızla yüksekten aşağı doğru düşmeye devam ederken, bir anda yorgun bedenimi suyun karanlık derinliklerinde bulmuştum.
Biri üzerime ateş dönüp ruhumu ateşe verdi.
Biri atmayan kalbime binlerce bırak darbesi sapladı.
Biri birbirimize dokunduğumuz anları katrana buladı.
Ve gökyüzünün soğuk gözyaşları tenime düştü.
Bir devri kaburgalarımda yakarak kül ediyordum.
Zaman, beni sevdiğini söylediği yerden tutuşturuyordu.
Kelimelerimiz çayır cayır yanarken, içimdeki Ateş sonsuza dek sönüyordu.
Yarısının derinliği asi bir rüzgârın uğultusu kadar yoldan çıkarıcıydı. Kabuk bağlayan yüzeyinde tezat, esasen kan revan içindeydi. Üzerinde devinimsiz duran dudaklarımın ince yarıklarından sızarak içini sarıp sarmaladığında anladım:
Yarası, yaramdı.
