Fikir tek başına, inanmadan , bir hakikat kutbuna bağlanmadan, hamle , tesir , teaddi , taarruz , belirtemeyeceğine , ölü kalacağına göre,kendi kendisine anlaşılıyor ki,iman dediğimiz o hayat verici eriş , öncüsü olan fikirle beraber aksiyonun babası oluyor.
Aksiyon, bir işle, bir oluşla , onu doğuran fikir arasındaki âhenk ve münasebet mânasındadır ve lisanımızda barışabileceği tek kelime " amel" dir. Barışabileceği değil, bütün hakikatini bulabileceği tek kelime...Fakat onun da hakikatine erebilmek şartiyle...
