Öncelikle Sally Rooney’nin herkese hitap etmediğini düşünüyorum. Kalemi oldukça düz, anlaşılması zor. Ama bu onu kötü bir yazar yapıyor mu? Tabii ki hayır. Bu kitapta bu kez beni çok çekemedi. Aslında çekmesi için pek çok nokta vardı, çoğu olayı kendime benzettim. Bazı cümleleri görünce uzaklara daldığım bile oldu. Karakterlerinin hepsini nedense birbirine çok benzetiyorum, hepsi genel anlamıyla mutsuz, iletişim sorunları olan kişiler. Ama bu sefer yüzeysel geçilmiş. Mail bölümlerini okumasını biraz zor buldum ama hayata dair çok alıntı yakaladım. Açıkçası kıyaslamam gerekirse diğer okuduğum kitapları daha güzeldi. Eğer dizisi çekilirse belki sevebilirim. Yine de Sally Rooney iyi ki var. Kendimi onun karakterlerinden biri gibi hissediyorum her okuduğumda.
“Bunun hakkında şikayet etmeni mi dinlememi istiyorsun? Dinlerim. Dinliyorum. Ama senin mutsuzluğunun benimkinden daha önemli olduğunu düşünmenin nedenini anlamıyorum."”
Reklam
“İnsanlara iyilik yaptıklarında duyduğumuz sevgi, hata işlediklerinde duyduğumuz nefrete kıyasla öyle küçük ki, en kolayı hiçbir şey yapmamak, hiçbir şey söylememek ve hiç kimseyi sevmemek oluyor.”
“Çekilen ıstırabın hatırası, asla yaşanan andaki kadar kötü gelmiyor insana herhalde, çok daha kötü olsa bile ne kadar kötü olduğunu hatırlayamıyoruz. Çünkü hatırlamanın etkisi deneyimlemenin etkisinden daha zayıf.”
“Yaydığın ışığın şu an hayatımı biraz daha aydınlatmasını öyle çok dilerdim ki.”
Reklam