Merve Çomaklı
@mervecomakli
65 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Vadedilmiş toprak (Toprak her zaman ananın simgesidir.) “süt ve bal ırmaklarının aktığı” yer olarak tanımlanır. Süt sevginin ilk görünümünün ilgi ve onaylamanın simgesidir. Bal, yaşamın tatlılığını, ona duyulan sevgiyi ve yaşamanın mutluluğunu simgeler. Annelerin büyük çoğunluğu “süt” verebilmektedir ama onların pek azı “bal” da ekleyebilirler. Annenin bal verebilme yetisine sahip olabilmesi için sadece “iyi anne” olması yetmez, mutlu bir kişi de olmalıdır. Bu noktaya erişen annelerin sayısı pek yüksek değildir. Annenin yaşamaya olan tutkusu, huzursuzluğu gibi bulaşıcıdır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan olduğumuza göre hepimizin yardıma gereksinimi vardır. Bu gün bana, yarın sana. Fakat bu, bir başkasından yardım gereksinimi, birinin çaresizliği, diğerininse güçlülüğü anlamına gelmez. Çaresizlik geçici bir durumdur, kişinin iki ayağı üzerinde durmasıysa, sürekli ve geneldir.
Çaresiz birini sevmek, yoksul ve yabancı birisini sevmek kardeşlik sevgisinin ilk adımıdır. Kişinin kendi canından, kanından olanı sevmesi pek büyük bir başarı değildir. Hayvanlar da yavrularını sever, onları korurlar. Çaresiz kişi, yaşamı ona bağlı olduğu sürece, efendisini sever. Çocuk ana, babasını, onlara gereksinimi olduğu için sever. Gerçek sevgi bir amaca yönelik olmayan sevgide açılıp, gelişir.
Kardeşlik sevgisi tüm insanları sevmektir. Ve tek kişiye ait olmaması en büyük özelliğidir. Eğer sevme yeteneğimi geliştirmişsem, (insan) kardeşlerimi sevmekten alamam kendimi. Kardeşlik sevgisinde tüm insanlıkla birleşme, dayanışma, kaynaşma vardır. Kardeş sevgisi, hepimizin bir ve aynı olduğu düşüncesine dayanır. Hüner, zekâ, bilgi farklılıkları tüm insanlardaki ortak insanlık özünün yanında önemsiz bir ayrıntıdır. Bu özdeşliği yaşayabilmek için, dıştan öze işlemek gerekmektedir. Eğer bir insana, salt bakacak olursam birbirimizden ayıran farklılıkları görürüm. Ama özüne işlersem onun, özdeşliğimizi, kardeş olma gerçeğimizi bulurum orada.
Sevgi aslında özgün bir kişiyle olan ilişki değildir. Sevgi bir tavır, sadece bir sevgi “nesnesini” değil, tüm dünyaya karşı bağlılığı belirleyen bir karakter yönetimidir. Eğer kişi, sadece bir tek insanı sever ve onun dışındaki tüm çevresine kaygısız kalırsa, onun sevgisi sevgi değildir; ya alabildiğine bir bencilliktir, ya da ortak yaşam birliğidir. Hâlâ insanların çoğu sevginin yetiyle değil, nesneyle oluştuğuna inanmaktadırlar. Gerçekte bunlar “sevdikleri” kişiden başka hiç kimseyi sevmemelerini, sevgilerinin yüceliğinin kanıtı olduğunu sanırlar. Bu, yukarıda sözünü ettiğimiz yanlışın bir eşidir. Çünkü kişi burada, sevginin bir eylem, bir ruhsal güç olduğunu görmemekte, sadece tüm gerekli olan şeyin doğru nesneyi bulmak olduğuna inanmaktadır. Ve her şeyin buna bağlı olarak kendiliğinden çözüleceğine inanırlar. Bu tüm, resim yapmak isteyen fakat sanatını öğrenmek yerine uygun nesneyi beklediğini, onu bulduğu zaman, bu nesnenin son derece güzel bir resmini yapacağını söyleyen kişinin tutumuyla aynıdır. Eğer ben, birisini seviyorsam, herkesi seviyorumdur, dünyayı, yaşamayı seviyorumdur. Eğer bir kişiye “seni seviyorum” diyebiliyorsam, “seninle herkesi seviyorum, seninle tüm dünyayı seviyorum, ve aynı zamanda kendimi de seviyorum” da diyebilmeliyim.
Sevginin tek kişiye değil, herkese yönelik olduğunu söylemek, sevilen nesneye bağlı olarak çeşitli sevgi biçimleri arasında fark bulunmadığı anlamını vermemelidir.
Sonuçta yetişkin kişi, kendi kendisinin ana-babası olma durumuna gelir. Sanki içinde bir analık bir de babalık güdüsü vardır. Analık güdüsü, “Seni, benim sevgimden, mutlu bir yaşam dileğimden yoksun bırakacak hiçbir kötülük, hiçbir günah yoktur.” der. Babalık güdüsü ise, “Yanlış yaptın, yanlışın belli sonuçlarından kaçınamazsın ve her şeyden öte, eğer seni sevmemi istiyorsan, tutumunu değiştirmelisin.” der. Yetişkin insan dıştaki anne ve babadan kurtulmuş ama onları içinde yeniden oluşturmuştur.