Korkulacak şey kötülük değil. Zaman. Çünkü onu yenebilecek kimse yok.
İnsanlar "kötü"yü anlamak ister. Beyhude bir istektir. Kötülük gökkuşağı gibidir. Ne kadar yaklaşırsan o kadar uzaklaşır. Kötü anlaşılmadığı için kötüdür ya zaten!
Acaba ne çok insan gurur duyduğu özelliklerini kimseye anlatmadan mezara gidiyordur?
Gerçekten sahip bile olmadığım şeylere dair hissettiğim bu kaybetmişlik hissi tuhaf.