Kendimizi,yaşama sevincimizi alıp götürecek,ruhumuzu karartıp içindeki aydınlığı alacak,bedenimizle kafamızı çatışmaya sürükleyecek her şeyden korumalıyız.Düşünmenin ölümcül bir hastalık olduğunu,insanın değerini küçülttüğünü Papalagi,kendi kendine kanıtlıyor.
Sanırsın,insanları çok düşünmeye mecbur kılan bir buyruk vardır.Hem de bir Tanrı buyruğu.Palmiyeler,dağlar düşünürken bu denli gürültü,vahşice düşünselerdi,yaprakları bu kadar yeşil,meyveleri altın sarısı olmazdı.Bu şaşmaz bir deneyimdir,çünkü düşünmek tez yaşlandırır insanı,tez çirkinleştirir.Ama palmiyeler de biraz az düşünüyorlar sanırım.