İnsan neye tutunursa tutunsun, sonunda bir dayanağı zayıfsa içi boş kalıyor. Kariyer, para, insanlar, övgüler... Hepsi değişken. Ama hayatın temelini Tanri'ya dayandırdığında, zeminin çok sağlamlaşıyor. Çünkü kontrol edemediğin şeyler karşısında bir teslimiyet, bir denge oluşuyor. Her şeyi yönetmeye çalışma hırsı azalıyor, kabulleniş artıyor. İnsan güçlüyken değil, kırıldığında anlıyor bunu. Planlar bozulduğunda, beklediklerin olmadığında, yalnız kaldığında... O anlarda tutunduğun inanç seni ayakta tutuyor. Yaş aldıkça fark ediyorum ki mesele dindar görünmek değil; mesele kalbin merkezine neyi koyduğun. Temeli Tanrı olan bir hayat, fırtınada bile dağılmıyor. Çünkü dayanağın insan değil, mutlak olan oluyor .