İnsanlar ne kadar düşüncesiz, ne kadar anlayışsız, oysa güzel insanlar öylece ortaya çıkmaz acıyla, sabırla ve kırılarak oluşurlar peki insan, en çok hangi kırıldığı yerde oluşur?
İnsan en çok, kimse anlamaya çalışmazken sessizce sustuğu yerde kırılır.
Çünkü bazı yaralar bağırarak değil, içine gömülerek insanı başka birine dönüştürür.
Vücudumuzda taşıması en ağır şey bir yumruk büyüklüğündeki kalpti. Kim bilir, tek bir kalbe ne çok şey sığdırıyorduk? Kaç yenilgiyi göğüs kafesimizin içinde yaşıyorduk? Evet çok ağır...
Derler ki;
"En azından seni güçlü yaptı." Ama içinizdeki çocuk sessizce cevap verdi, ben sevgi umuyordum hayat dersi değil, ihtiyacım olan teselliydi, yara izleri değil bazı yaralar güçlendirmez, sadece insanın içindeki masumiyeti sessizce eksiltir.