Meva
@mevami
93 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Yeterince yaşamadığını hissettiğinde ölümü düşünmek her zaman çok daha ızdıraplı olur.
Şu an yaşıyorum ve önemli olan bu.
Hayat geçici. Her zaman, herkes için.
Benim işim, ölene kadar yaşamak.
Benim işim, bedenimle barışmak, onu her şeyiyle sevmek. Böylelikle, temelim sabit olduğunda, elimi güçlü ve cömert bir biçimde uzatabilirim.
Hayatın herhangi bir alanında bir yere zincirlenmeyi reddediyorum. Spontanlık. Tekrar ediyorum: spontanlık, plansız, ana göre yaşamak...
Sanki yaşadığım her gün, çok güzel bir gün olsa bile kederli gibi geliyor çünkü gerçek yaşamımdan bir gün daha uzaklaşmış oluyorum. Tuhaf, değil mi?