Michuri
@michuri
166 okur puanı
Haziran 2016 tarihinde katıldı
"Ne riski canım," dedi Howard, hafif kibirli. "Aslında bizim değil bu para. Yani aslında bu parayı hak etmedim. Beynimin marifeti. Yarışmayı kazanan, paçavralar içinde, yaşlı, yoksul bir profesör, bütün o kitapları okumuş, bilgili bir adam olsaydı, başka. Ama öyle olmadı, hiç zahmetsiz, beynimin marifetiyle kazandım ben. Kaybedersek kaybederiz. Aslında kaybedecek bir şeyimiz yok."
Reklam
"Yozlaştırıyorsunuz," dedi Howard. "Kraliçenin İngilizcesini yozlaştırıyorsunuz. 'Herhalde', 'şu anda' diye ucuz numaralarla gençleri tavlıyorsunuz."
"Gençlerin parası var," dedi adam. "Biz de istediklerini veriyoruz onlara."
"Ne istediklerini nereden biliyorsunuz? Kim bilebilir?" dedi Howard. "Sadece cinselliğe sesleniyorsunuz, iğrenç şarkılara, ucuz müziğe, o çocuklar hayranlıkla ağızlarını açmış parmak şaklatıyorlar - yani o kadar alçalıyorsunuz ki, çoğunluğa seslenmeniz doğal, çünkü çoğunluk aptaldır, hayvandan farksızdır."
"Bu ülkede demokrasi var," dedi adam. "Bir anlamda tabii. İnsanların istediklerine sahip olma hakkı var. Sizce ne yapmalıyız? Onları eğitip nasıl davranmaları, nasıl düşünmeleri gerektiğini mi öğretmeliydik, komünistler ya da faşistler gibi?"
Bizim deneme lisesinde hiç Shakespeare okumamıştık, hocalar hoşlanmayacağımızı, sıkılacağımızı söyleyip okutmamışlardı. Sıkılıp sıkılmayacağımızı anlamamıza fırsat vermemişlerdi hiç.
"Sözlerimi iyi dinle, kalıcı mallar almanın zamanı geçti. Para yaşamak için harcanacak, hiçbir şekilde biriktirilmeyecek, süs eşyasına, mobilyaya, o tür şeylere yatırılmayacak."