"ben willem ragnarsson," diyor. "ve yanından hiç ayrılmayacağım."
Sayfa 697
Reklam
ama artık biliyordu: hep bir şeylerden ödün vermesi gerekiyordu insanın.
Sayfa 650
sessizlikten sıkılmazdı, aksine çoğu zaman minnettar olurdu.
Sayfa 631
endişeliydi çünkü hayatta olmak endişelenmek demekti. hayat korkutucuydu, bilinmezlerle doluydu.
Sayfa 575
neden sadece bugününden zsvk alamıyoruz? neden geçmişine bu kadar hürmet göstermek zorunda? neden ondan uzaklaştıkça silinip gideceğine daha canlı, daha parlak hale geliyor?
Sayfa 530
Reklam