İçimde attığım çığlıkları birilerinin fark edebilmesini çok isterdim. Ağzımı açıp duygularımdan korkularımdan bahsedebilmeyi çok isterdim. Yargılanmaktan korkmadan özgürce davranabilmeyi çok isterdim. Durduk yere hasta oluşlarımın, sebepsiz ağrı ile boğuşan vücudumun içindekiler yüzünden böyle olduğunu bilmelerini isterdim birilerinin. Sevmek ve sevilmek isterdim. Ama olmadı, olmuyor. Kendi karanlığımda boğuluyorum her gece