Ne yalan söyleyeyim, kentin uzak bir semtinde oturuyorum. Yürürken bir yandan da şarkı söylüyordum, çünkü mutlu olduğum zamanlar kendi kendime birşeyler mırıldanırım. Hiçbir dostu, arkadaşı olmayan, sevinçli anlarında sevincini kimselerle paylaşamayan herkes aynı şeyi yapmaz mı?
Bu bir anda gelip geçen güzelliğin
neden böyle kısa ömürlü olduğunu ve artık bir daha
dönmeyeceğini içiniz burkularak düşünür, sevmeye bile vakit
bulamadığınız bu aldatıcı, bir işe yaramaz güzelliğe ta derinden kırılırsınız...
Gökyüzünün aydınlığına,
yıldızların parlaklığına bakıp bakıp da, “Böyle bir göğün
altında insan nasıl olur da öfke duyar, hırçınlaşabilir?” diye
düşünürsünüz.
Tanıştığın herkesin bir şeylerden korktuğunu, bir şeyleri sevdiğini ve bir şeyleri yitirmiş olduğunu unutma...
Bu yüzden kimseyi yargılarken acele etme..
#T.S Eliot