Sanki içinde yaşadığımız kenti insanlar bırakıp gidiyor,onlara mani olamıyoruz ve kendi evimizin de yıkılacağını bile bile onu ayakta tutmaya çalışıyoruz.
Arka arkaya esrarlı dalgalar kıyılarımıza vuruyor.Uzun çığlıklara başını kaldıranların üzerine,vinçlerin yukarılara kaldırdığı yükler kancalarından kurtularak düşüyor.Dünya sanki içinde canlı kalmamış da kendisi de ölüme gidiyor.
İç yapınız öylesine menfilik neşretmektedir ki,sayı olarak hiçbir menfi kelime kullanmamış olsanız bile,şiiriniz onca müspet kelimeye rağmen ,o duru mutluluğu yansıtmamaktadır.
Bugün çok tabii,çok basit bir işmiş gibi cesaretle sokağa çıkmıştım.Ama yine bir şey vardı işte.Beni bir kağıt gibi alıp buruşturan ve atan müthiş bir şey vardı.