Türkan Alişan
@minisminis
Sürerim buluttan tarlaları
Yağmurlar ekerim göğün göğsüne
00:30
İlk adım attığım anı hatırlamıyordum çünkü kimse o kadar eski bir zaman dilimini hatırlayamazdı. Söylediğim ilk cümleyi, içtenlikle bakıp gülümsediğim ilk insanı da bilmiyordum ama muhtemelen annemdir. Tüm bunların dışına çıkınca kendimi yalnız da hissetmiyordum sanki geçmiş ve gelecek arasında sıkışan çaresiz bir ruhtum. Bir sabah uyandığımda şafak cümbüşüyle mutluluklara sarılacağımı düşünen zihnimden ziyade soğuk bedenime sarılmaya çalışan insanlar olacağını düşünüyordum. Tam olarak bu düşünce zihnime girdiğinden beri düzelmekten korkar oldum, sanki verilen tüm sevgiler lütuf ve alınan tüm öpücükler kasvetti, üzgünüm...
Reklam
Benden 00:45
Büyümüş olmak elbette üzüyordu. Masalsı ruhları değil de ağır omuzları görünce anlıyordun hüznü. Artık yağmur yağınca çocuksu bir neşeyle kaçmıyor, bedenine aldırış etmeden duruyordun. Masum kalmak çocuklara özgü oluyordu biliyordun. Ben artık masum değilim.
Yanlış insana
Coşuyorum ılık bir ilkbahar
Kavruk bir yaz gibi
gülüşünden mütemadiyen
Kaçıyorum soğuk teninden
Ablukada dört asır kalıp
Tanrıdan af diliyorum
Tüm gerçekleri yahut olup biteni
Sıkılmış ruhumla ödüyorum
Yanlış insana
Bir seyyar satıcıydı kalbin kim el kaldırsa hemen oradaydın. Yalnızca aptal bir ruh seni sevebilirdi, merak etme onu da ben üstlendim.
Reklam