Tavırlarım sertti belki de bakışlarım lakin seni ilk gördüğüm anda tutup ruhuna sarılmıştım. Ben de bilmiyordum sevgiye bu kadar uzak kaldığımı, yanında olduğum günler anlamaya başlamıştım sensiz uyumak ya da uyanmak istemediğimi. Düşünüyordum kimin elini tutabilirdim böyle kime koşardım ilk feryatta ne yaparsam yapayım değiştirememiştim o boşluğu sen dışında hiçbir insan saramazdı yaralarımı. Aradan uzun bir zaman geçti ve sensiz saramayacağım yaraları deşen de sen oluverdin, artık bana her sarılmak istediğinde parçalara ayrılmış cesetten farksızdım zaten sonra ne yapsan da toparlayamadın ruhumu. Beni bir mermere kazımadığın kalmıştı hoş gerçi onu da yaparsın sen. Kısacası güzel günler geçti ömrümden hatta en güzelleri seninle diyebilecek kadar, ama ne yaparsan yap sonunda beni üzmenin senin nezdinde ki haklı yanlarını değiştirebilmiş değilim.