Aurora
@misspurposeless
Kitap okuyorum, bir şeyler yazıyorum, oyun oynuyorum ve şarkı dinliyorum.
237 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gülerek ayağa kalkarken beni kollarında kaldırınca ciyakladım. "Zamanı gelmişti, ha? Bunca yıldan sonra bir şeyde erken davranmamı hak ettin."
Parmaklarımı kızarmış yanaklarında dolaştırdım. "Seni seviyorum Jas."
"Sunny, bana bunun bir evet olduğunu söyle."
"Her zaman evetti Jasper."
Bir sevinç narası atıp beni döndürdükten sonra öperek aklımı başımdan aldı.
Ve böylece uzun bacaklı, karamel saçlı ve hayatımda gördüğüm en hüzünlü gözlere sahip çocuk benim oldu.
Sonsuza kadar.
Elini arkama doğru uzattığının pek farkında değildim.
Beau'nun varlığının ya da yüzündeki bilmiş gülümsemenin pek farkında değildim.
Pek farkında değildim çünkü Stanley Kupası galibiyeti kutlamasının ortasında, üstündeki kaleci ekipmanlarıyla çocukluk aşkım önümde tek dizinin üstüne çöküyordu.
Elinde küçük bir kadife kutuyla.
"Ne hoşuma gitmiyor, biliyor musun?"
Gözlerime diktiği gözleri öylesine net, öylesine parlak, öylesine pişmanlık barındırmayan bir şekilde neşeliydi ki. Kafam hala karışıktı, hala şu an olup biteni anlamakta zorluk yaşıyordum, ama aslında gayet açıktı.
"Ne?" diye fısıldadım, beni duymayacağını düşünüyordum ama duydu.
Çünkü, "Soyadın, Sunny," diye karşılık verdi. "Soyadın gerçekten hoşuma gitmiyor."
Bunun üzerine küçük kutuyu açarak bana bir yüzük gösterdi. Beğendiğim bir yüzük. Başka bir adamın verdiği bir nişan yüzüğü takarken, onun SUV'unun yan koltuğunda berbat bira içerken ona bahsettiğim yüzük.
Mordu, oval kesim safirdi ve yatay olarak sarı altının içine yerleştirilmişti. Bütün kenarları çevriliydi. Alışılmadık bir şeydi. Eşsizdi. Türünün tek örneğiydi.
Aylar önce ona tarif ettiğim yüzüğün birebir aynısıydı.
"Sloane Gervais kulağa doğru geliyor, ne dersin?" Başını yana eğdi, nemli saçları alnına dökülüyordu. Çok çocuksu, tamamen utangaç ve gergin görünüyordu.
Her yerim sızladı -kalbim, boğazım, göğsüm- bu yüzden sızıyı dindirmesi için aklıma gelen tek şeyi yaptım. "Seni seviyorum Sloane Winthrop. Her zaman sevdim. Seni o kadar çok seviyorum ki, nasıl başa çıkacağımı bilemiyorum. Sen benim insanımsın. Ve sanırım ben de senin insanınım."
"Sen her zaman benim insanım oldun." dedi boğuk bir sesle. "Seni çok seviyorum."
Duraksamadım. İkinci kez düşünmedim. Başını kaldırıp onu öptüm.
Tüm dünyanın göreceği şekilde kalabalık bir caddede ve etrafımızda kar yağarken. Daha önce yürüyerek benden uzaklaştığı o noktada.
Ama bu defa biz vardık.
Birlikte.
Ona doğru döndüm. "Senin maçın var." Bileğimdek zarif Rolex'ime baktım. "Şu anda."
"O kamyonette bir söz verdik, unuttun mu? Sensiz asla devam edemem. Hiçbir şey burada seninle olmaktan daha önemli değil." Masanın altından dizimi kavradı ve başını kıyafetime doğru eğdi. "Bu arada büyüleyici görünüyorsun."
Hiçbir şey burada seninle olmaktan daha önemli değil.
Birkaç kez yutkundum, gözlerimi önümdeki adamdan ayıramıyordum. O söz. Haklıydı. Ve ben de ona söz vermiştim.
"Jasper..."
Eli güven verircesine dizimi sıktı. "Cevap evet, Sloane."
Başımı yana eğdim. "Evet, ne?"
"O kumarı oynarım. Bütün gün. Her lanet gün."