Öyle bir hata yaptım ki, karga krallığına 2. Kitaptan başlayarak. Kitabın içine girmekte çok zorlandım. Karakterlere çok yabancı kaldım. Ancak sonrasında öyle içine çekildim ki hiç çıkmak istemedim. Fantastik kitapların hayallerimi gerçekleştirdiği sayfalarda çok mutlu olduğumu fark ediyorum. Örneğin zihin konuşmaları. Çok severim genel olarak da çok sevdim. 3. Kitabın geleceğine dair bir bitişte bile yarım kalmışlık hissi yaşamadığımı belirtmek isterim.
3 kitabın sonunda işte bu diyorsunuz. Sonunda gerçekler ortaya çıkar, okuyucu tatmin edilir, aranan cevaplar bulunur. Mutlu biten kitaplara ihtiyacımız var şu günlerde. Yeterince mutsuzluk görürken..
Sonunda beklenen bazı şeyler oldu, bazı şeyler olamadı. Kitabı okumaktan ve olayları beklemekten yorulduğum anlar, sürüncemedeki aşkın vazgeçişleri gerçekliğe dair heyecanımı kırdı açıkçası. Hep bir umutsuzluk hep bir güvensizlik, hep bir kararsızlık. Sürükleyici olduğu aşikar, seve seve de okudum ancak varamadığınız dağın zirvesine çıktığınızda karşılaştığınız bir boşluk hissini yaşıyorum. Çıktık. N'oldu şimdi?