İyisiyle kötüsüyle kendini kabul edemeyenlerin, geçmişindeki hatalarla çevrili ben'ini bugün masum ve sarsılmaz gösterenlerin, olmadığı kişinin maskesini kuşananların arasında yaşadığımı hatta bazılarıyla inanılmaz bağlar kurup yakınlaştığımın farkına vardıkça iğreniyorum. Kendisinden memnun olmaktan, memnun olamadığı her yanı için çabalamaktan aciz, değiştiremeyeceği taraflarını kabullenmemek için tüm suçları ben'i hariç herkese yıkabilecek kadar saptırılmış inançlara sahip bu zavallılara mı ait bu dünya? Yıkılmasında hep kendi hariç başkasının parmağı olduğu iddia edilen ben'in sefilce bir oyunu değil mi tüm bu davranış ve düşünceler?O halde, nasıl olur da masumiyet ve mağduriyetin birleşmiş olduğu yegâne şey olan bu ben'den kaçılıyor, sevilmesi ve kabullenilmesi bir ömür alıyor?