"Gün içinde yiyecekleri karşılıklı olarak siperin çıkıntısına koyuyor ve gönderiyorduk. Bu sabahın ilk saatlerinde Türklerle bizim arkadaşlar arasında sıradışı bir dostlukla değiş tokuş yapıldı. Bizim çocuklardan bazıları doğruca düşman siperlerine gidip konserve, reçel, sigara vb. takas ettiler. Yapılanlar her şeyiyle çok güzeldi ve buradaki savaşın ne kadar gereksiz olduğunu gösteriyordu."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Şimdi bu can sıkıcı ortamda, alt düzeydeki Avustralyalılarla Türkler arasındaki bu hiç umulmadık gayri resmi arkadaşlık daha da gelişir. Haftalarca iki tarafı birbirinden ayıran daracık tarafsız bölgeden birbirlerine bağırmışlardı ama artık bir araya gelmeye karşı koyamıyorlardı.
177. Gün
"Türkler öyle kötü insanlar değil. Birkaç gün önce Fransızca yazılmış bir mesaj gönderdiler, 'yiğit Avustralyalı yoldaşlara hitaben yazılan mesajda sigara karşılığında sığır eti konservesi istiyorlardı. Siperler bazı yerlerde sadece 20 yarda uzaklıktaydı, bu yüzden birbirimizle haberleşmemiz çok kolaydı."
Yokluğun, varlıkla mücadelesi
"Teslim olmak isteyen bir Türk vardı ama nöbetçi tarafından vuruldu. Biz onu sabahleyin gömmek için sürükleyerek kendi siperlerimize çektik, halini görmeliydiniz. Ayağında botları yoktu, yama dolu eski bir pantolon ve eski bir ceket"
Türk düşmanlarla (genellikle birkaç metre mesafedeki karşı siperlerde) kurulan bu sıra dışı dostluk, iki tarafın birbirlerini öldürmek için süregiden gayretlerini anlamsız hale getirdi.