İnsanlar çoğunlukla acılarını paylaşmazdı. Kalplerinde taşır ve yüklerini ağırlaştırmayı seçerdi. Sorunlar çoğaldıkça onların ağırlığını hayatımızdaki insanlara bağlar ve onları kırmaya başlardık. En nihayetinde acılarımız üzerimize yığılmış olurdu ve biz yapayalnız kalırdık.
“Mezarlar tek kişilik derler amma sevdiğimiz insanı kaybettiğimizde toprağın altına onunla birlikte gömülürüz. Demem o ki bazen mezarın altında birden fazla insan yatar”