İnsan koca şehri inleten çığlıkları kadarmış, ben hiçmişim. Biriktim geçmişin kasvetiyle, sevmelerin köklerini kopardım. Terk etmeden bu şehri, yaşlarımla yaktım tüm caddelerini. İçimde bıraktığın boşluğa beklemenin hevesini doldurdum; mevsimlere sahipti ruhum, her adımda soldurdun. Solan yanlarım, canlı yanlarıma sekte vurur sanırdım; ben kendimi yeniden doğurdum. Peki sen bende sonra kim oldun?