Münevver Ören
@mnwrrn
Her zaman insana öyle gelir; sanki mahsus oluyormuş gibi özellikle hep ağrıyan yerimizi bir yerlere çarparız.
Aşırı uysallıklarıyla, kibarlıklarıyla bizi sıkan kişiler, çok kısa bir zaman sonra huysuzluklarıyla, hırçınlıklarıyla çekilmez bir hâl alırlar.
' Çalışıyorum, bir şeyler yapmak istiyorum, oysa her şeyin biteceğini, ölümü unutmuş bulunuyorum.'
Zamanın ne önemi vardı! Bu kaçınılmaz ölüm neydi, bunu bilmemekle, bunun üzerinde hiçbir zaman düşünmemiş olmakla kalmıyor, bunun üzerinde düşünmesini bilmiyor ve düşünmekten korkuyordu.