elif
@monicae
ben edebiyattan ibaretim
Kanını sevdikleri için dökme ve ölümleriyle dostlarına daha büyük yüzlerce yeni mutluluk getirme şerefi, seçilmiş çok az kişiye bahşedilir sadece.
Bunların hepsi geçici, ama dün senin dudaklarında tadına vardığım, yüreğimde hissettiğim o kor gibi yanan canlı ateşi hiçbir sonsuzluk söndüremez! Beni seviyor!
Yazmaya başladığımda sakindim; ama şimdi, bunların hepsi gözümde böyle canlanınca çocuklar gibi ağlamaya başladım.
"Kendime tekrar tekrar onun saygıdeğer, iyi bir insan olduğunu söylesem neye yarar; yüreğim parçalanıyor onun yüzünden; hakkını veremiyorum."
Bazen kendime şöyle söylüyorum: Senin kaderinin bir benzeri daha yok; diğer herkesin mutluluğunu kutla, böyle acı çeken kimse olmadı bugüne kadar. Sonra Antik dönemin ozanlarını okuyorum, onlarda sanki kendi yüreğimi görüyorum. Ne kadar çok şeye dayanmak zorundayım! Ah, benden önceki insanlar da bu kadar perişan hale düştüler mi?