Ve sık sık aklına gelen bir düşünce,
Yani bütün bunların aslında layığıyla yasamadigindan kaynaklandığı ne zaman aklına gelse, hemen hayatının ne kadar düzgün olduğunu hatırlıyor ve bu tuhaf düşünceyi kovuyordu kafasından.
Nedir bu böyle ? Neden ? Olamaz. Bu kadar anlamsız, iğrenç olması hayatın mümkün mu? Eğer bu kadar iğrenç ve anlamsızsa, neden ölelim, neden acı çekerek ölelim ? Olmaz böyle.
"Evet yaşamak, eskiden yaşadığım gibi: iyi keyifli."
Ama tuhaftır keyifli hayatın bütün bu iyi anları artık hic de ozaman göründükleri gibi görünmüyorlardı.
İvan İlyiç`in bazen, uzun istiraplardan sonra, her ne kadar bunu itiraf etmek vicdanına ters gelse de her şeyden çok istediği şey ona birinin hasta bir çocukmuş gibi acımasıydı