Murat Turgut
@mrtrgt77
İyiliğin yorgun düştüğü bir çağda, kalbini hâlâ açık tutmak kahramanlıktır....
muhasebe
Lisans
Nevşehir
Kars, 9 Eylül 1977
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Güneşim...
Sen bana hayat veren güneşimsin.
Soğuk bir dünyanın ortasında, içimi ısıtan tek ışık.
Sen doğunca uyanıyor içimdeki yaşam; sensiz, zaman bile ilerlemiyor.
Bazen bir insan gelir, kışını bitirir.
Sen öylesin.
Gülüşünle açan çiçek gibiyim; varlığınla nefes alıyorum.
Nazım’ın dediği gibi, “sevdiğim insan güneş gibidir; ısısı uzaklaştıkça üşürüm.”
Ben de sensiz üşüyorum.
Sen yanımdaysan, gökyüzü daha mavi, dünya biraz daha yaşanır.
Bir bakışınla gece aydınlanıyor, bir sesinle kalbim yeniden başlıyor.
Sana bakınca anlıyorum:
Aşk, birini sevmek değil sadece onunla yeniden doğmak.
Seninle doğuyorum her sabah.
Sensizliğin soğuğunda yaşamak, ışığı unutmaktır.
Sen gülersen, dünya iyileşir;
sen susarsan, içim kararır.
Ve ben her gün içimden aynı cümleyi fısıldıyorum:
Sen bana hayat veren güneşimsin.
Arayış..
Bir kitap,roman,şiir okursun,şarkı dinlersin
sayfalar ilerledikçe, karakterin yerine geçersin.
Onun ağrısı senin olur,
onun sevinci sende mutluluk yaşatır
Çünkü insan hep kendini arar başkalarında.
Aynaya değil hikâyelere,şarkılara,şiirlere,romanlara bakarak görür kim olduğunu.
Dermanı yar...
Bazen bir şarkı çalıyor, sanki senin sesinden.
dalıyorum uzaklara; kelimeler seni anımsatıyor,
her notada bir hatıran yankılanıyor.
bir koku geliyor rüzgârla, saçların savruluyor sanki.
bir anlığına, yine yanımdaymışsın gibi…
ve ben acı acı gülümsüyorum.
çünkü biliyorum; o anlar asla geri gelmeyecek.
ama hatırlamak benim için bir tür yaşamak.
seninle değil,
seninle yaşadıklarımla nefes alıyorum.
hatıralar gitmiyor, sadece sessizleşiyorlar.
sonra payına düşen yalnızlığı yaşıyorsun kalanlarla
Yarım...
Bazen sevdiğin insan gitmez aslında, sadece başka birine dönüşür.
Sen hala aynı kalırsın; o, değiştiği haliyle seni eksiltir.
En kötüsü de şu: o hala oradadır, ama artık “senin” değildir.