Merve
@mrvdrarslan
Zaman zaman dünyada ortalama kaç yılının kaldığını hesaplamak, herhangi bir alete bağlı olmadan nefes almanın, yürümenin, konuşmanın o büyük mucizesine şükretmek, hayatta olan sevdiklerimize duygularımızı açık açık ifade etmek, verilene razı gelmek, verilmeyene biraz kırgınlıkla ve çalımla nasip demek, pişman olmak, çokça pişman olmak, sıradan, basit ve düzgün yaşayabilmek, sevdiğimiz işlerle uğraşabilmek dünyada yapabileceğimiz en anlamlı şeylermiş gibi geliyor bana.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Neyin peşindeysek en sonunda ona dönüşüp, onun ahlakıyla ahlaklanıp bu dünyaya veda edeceğiz. Umarım ki başımız dik ve şık bir veda ile ayrılırız buradan.
Oysa dünyanın nasıl işlediğini bilen kişi doğuma ve vakti gelince ölüme inanır. Yaş alırken başına gelenlerin kendisini büyüttüğünü, bu dünyanın geçici bir misafirhane olduğunu, önemli olan şeyin çok yaşamak değil anlamlı yaşamak olduğunu, bedenlerin çürüyüp gideceğini, aslolanın kubbede hoş bir sada bırakmak olduğunu bilir ve yaşantısını tüm bu değerler üzerine, anlamlı bir biçimde inşa etmeye çalışır.
Ölümü bir son ve ışıkların sonsuza kadar kapanması olarak nitelendiren insan için dünya son derece anlamsız olabilir. Olup biten her şeyin bir boşluk ve nedensizlik sarmalında dönüp dolaştığını gören bu insanın elinde kalan tek şey yaşadığı an oldu. Gönlünce yaşamak, arzularının peşinden koşmak, sürekli daha iyiyi istemek ve bunun için uğraşmak çağın insanının meşgalesi oldu.
Kendinden daha büyük bir gücün varlığını ve büyük bir hikayenin parçası olduğunu kabul etmeden başımıza gelenleri açıklamak pek de kolay değildir.