Canımın ocağındaki cehennem ateşinde döve döve eriliyom
eziyom diriltemediğim hayatımı.
Ne de olsa demirciyim ben. Demir'im.
Elime çekicimi aldım mı ezemeyeceğim şey yoktur.
Çok anlamam ama bence edebiyat, başkasının acılarını yaşamadan
sadece sayfaya harfler dökerek hiç de değiştiremeyeceğimiz
bu dünyanın, binbir farklı biçimde neşterlediği
ruhun kan kaybetmesi sadece. Ruhun akan iltihabı...
Herkes geceyi bekler,
gündüzü geçiştirirken ben gündüz bitmesin diye yalvarıyom içimden. Karanlıktan korkuyom çünkü. Karanlık, güneşin
hadım olması çünkü.