“...
bir tarafım, böceklerinden yıldızlarına kadar kâinatın kalabalığını ve dünyanın dört bucağında kaynaşan insanları
burnumun dibinde hissediyor,
onlarla beraberim, onların içinde; bir tarafım ise yapayalnız, öylesine yalnız ki bunu, bu hissi ömrümde ilk defa duyuyorum; kederden boğuluyorum bazen, bir tarafım boğuluyor, bir tarafım ama
boğuluyor, bunu, bu yalnızlık duygusunu, bu
kahrolası kederi yenmem lazım..."
Nâzım Hikmet