Kendisiyle konuşmazdık hiç, gözleriydi benim muhatapım. Onun yerine gözleri gülümserdi bana. Çokca acı sığdırmıştı kısacık ömrüne, ondandır gülemezdi pek yüzü, unutmuştu. O büyük yıkıma rağmen ışıl ışıldı gözleri. Masum bir çocuk gibi. Şefkatle sarardı beni. Kendisinin de ihtiyaç duyduğu gibi, kucak açardı tüm yoksunluklarıma.