evdeki çocuk insana hiç büyümeyen yanını hatırlatıyor
yetişkinlik denen kimliğin daimi bir kimlik olmadığını
ara ara çıkartıp giyilebilen bir şey olduğunu kavratıyor
bu kimlikten kısa da olsa uzaklaşabilenler kimliğin bunalımlarından da bir süre uzaklaşıyor ve daha mutlu oluyorlar
başka hiç bir durumda tasvip edilmeyecek hareketleri çocukla iken tasvip edilebilir kılmak çocuğun farketmeden bizlere sunmuş olduğu bir nimet
çocukla sağlıklı bir ilişki, sosyal hayattaki yozlaşmış iktidar kavgasından ziyade bize daha tabii bir otorite sunuyor
dolayısıyla çocuğu olan yöneticiler yönettikleri kişilere karşı daha anlayışlı ve sabırlı oluyorlar (yohaaa... nası genelledin)