Nazım ölmüş de bi vakit sonra ben doğmuşum, aramızda 32 yıl. Babam kadar bi dünya zannımca. Ne güzel şey özlemek onu diyeceğimi henüz unutmadığım, merağım kalbim içinde ve zaman çalınmayan kapıların önünde yaşarken geçiyor
Canımı taktığım dişim kırıldı,
doldurdum havasız kalmıştır içi diye
ilkin ekabirliğimle,
kovuğu yetinemeyince aldım çenemi elime
ve koydum eksilen yerime,
tamam olmak için
doluyu dondurmak,
boşluğu büzüştürmek lazım, denince
kendimi yönetemeyen kendimi
bi heybe ile at terkisinde
kendimden kendime kaçırdım