Bir psikiyatriste içini döken insanlar, bir papazla günah çıkartırkenden daha rahat konuşuyorlardı, çünkü hekimler onlara Cehennem ateşinden söz etmiyorlardı.
Keşke herkes kendi içsel deliliğini bilse ve onunla birlikte yaşamayı öğrense.
Dünya daha kötü bir yer mi olurdu?
Hayır insanlar daha yürekli, daha mutlu olurlardı.
Yüzümde yağmuru hissedeyim, hoşuma giden herhangi bir erkeğe gülümseyeyim, bir kahve ısmarlamak isteyen herkesin önerisini kabul edeyim istiyorum. Sonra
annemi öpmek, onu sevdiğimi söylemek, duygularını açık etmekten utanmaksızın dizinin dibinde ağlamak... Duygular hep vardı, ama hep gizlenmek zorundaydı.