Smyye
@multefithatun
𝓜 ♡︎
Kendim için yazıyor , hatırlamak istediklerimi arşivliyorum .
İstanbul
312 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Bir insan gerçekten kötü müdür, yoksa sadece yeterince anlaşılmamış mı?
Aziz Bey Hadisesi’ni okurken bir insanın dışarıdan görünen hâli ile içinde taşıdığı hikâye arasındaki büyük farkı derinden hissettim. Kitap, çevresi tarafından huysuz ve zor biri olarak tanınan Aziz Bey’in hayatına yaşanan bir olay sonrasında dönüp bakılmasıyla ilerliyor. Onu sadece bugünkü hâliyle tanıyan insanların gözünden başlayan hikâye, zamanla geçmişine uzanıyor ve Aziz Bey’i bu noktaya getiren kırılmalar bir bir ortaya çıkıyor.
Gençliğinde yaptığı seçimler, gururu, sevgisini ifade edemeyişi ve hayatın ona sunduğu kaçırılmış fırsatlar Aziz Bey’in yalnızlaşmasına neden oluyor. Aslında olay örgüsü büyük dramatik sahnelerden değil; yanlış anlaşılmalar, ertelenmiş duygular ve küçük ama hayat değiştiren anlardan oluşuyor. Bu yönüyle kitap, bir insanın kaderinin bazen sessizce şekillendiğini gösteriyor.
Okudukça Aziz Bey’e kızmak yerine ona üzülmeye başlıyor insan. Çünkü bazen insanlar kötü oldukları için değil, kırıldıkları yerden sonra kendilerini korumayı seçtikleri için değişiyorlar. Kitap bittiğinde geriye şu duygu kalıyor: Belki de hayatımızdaki birçok insanın bilmediğimiz bir “hadisesi” vardır.
Nohut Oda, okurken beni sessizliğe çağıran bir kitap oldu. Büyük olaylar yok; ama küçük duygular fazlasıyla var. Melisa Kesmez, insanın çoğu zaman fark etmeden içinde biriktirdiği hisleri çok sade ama derin bir dille anlatıyor.
Bazı öykülerde durup uzun uzun düşündüm. Anlatılanlar tanıdıktı: söylenmemiş cümleler, içe atılmış kırgınlıklar, görünmeden yaşanan yalnızlıklar… Dil bağırmıyor, acele etmiyor; okura hissetmesi için alan tanıyor. Kitabın 2019 yılında Sait Faik Hikâye Armağanı’na layık görülmesi de bu sessiz derinliğin ne kadar güçlü olduğunun bir göstergesi.
Nohut Oda, bitince büyük bir etki yaratmıyor belki ama insanın içinde sessizce yerleşiyor.
Agota Kristof’un “Önemi Yok” küçücük bir kitap olmasına rağmen içi dolu duygularla. Her öyküde sanki başka bir insanın kalbine kısa bir yolculuk yapıyorsun. Hepsi biraz hüzünlü ama o kadar sade ve duru anlatılmış ki, okurken kendini kaptırıyorsun. Bazı cümleler öyle içten geliyor ki, “evet, tam da böyle hissediyorum” diyorsun. “Önemi yok” sözü de aslında umursamaz değil, daha çok “artık kabullendim” gibi bir his bırakıyor. Yani kitap sessiz ama kalbinden dokunuyor insana. Hem hüzünlü hem de bir şekilde huzurlu bir yanı var. Okurken bazı yerlerde durup düşündüm, o kadar basit kelimelerle bu kadar şey anlatması inanılmaz.
Agota Kristof’un “Okumaz Yazmaz” adlı otobiyografik eseri, yazarın çocukluğundan sürgün yıllarına kadar uzanan yaşamını sade bir dille anlatır. Kitapta Kristof, Macaristan’da yoksul bir köyde geçen çocukluk yıllarını, savaşın etkilerini, okumaya olan tutkusunu ve 1956 Macar ayaklanmasından sonra ailesiyle birlikte İsviçre’ye kaçışını anlatır.
Yeni bir ülkede “okumaz yazmaz” bir mülteci olarak yaşadığı zorlukları, dilini kaybetmenin acısını ve Fransızca öğrenerek yazarlığa yeniden tutunma sürecini aktarır.
Bu kitap, dilini, ülkesini ve geçmişini kaybetmiş bir yazarın, yeniden kendini var etme mücadelesinin içten, sade ve dokunaklı hikâyesidir. Kısa ama derin bu kitap, dilin, aidiyetin ve yazarlığın gücünü sade bir dille işler.
Nereden başlasam inanın bilmiyorum :)
Sanki Gökhan Çınar’ın Harbiye’de bir seminerindeyim gibi hissettim. Kitabı Gökhan Çınar’ın ses tonu ile okudum. Kulağımda bu ses ile okuduğum ender kitaplardan biri benim için . Bana , bedenime , yüreğime o kadar iyi geldi ki . Benzetmeler o kadar muhteşemdiki her sayfayı buraya yazmamak için kendimi çok zor tuttum:)
Her bir kelimesi , cümlesi , satırı zihnimde yankılar uyandırdı . Resmen ayna görevi gördü . Aynalamayı resmetti bu kitap benim için . İçimden dışıma , dışımdan içime , öz’den özüme olaylar silsilesi ben bayıldım.
“Evinde yalnız bırakılmış çocuklar için bu dünya ev değil içine doğduğumuz her ev evimiz değil “ diyor yazar , çocukluğumuzda aldığımız derin yaraları yetişkinliğe kadar uzanan bir yol .
Keyifli okumalar diliyorum .
