Karanlıktan hiç korkmadım. Gündüzden, insanlar dan daha çok korkuyorum. Geceyi çok seviyorum. Yalnızlığı. Yani çok sevmiyorum da... Sevgi hissetmem ben. İnsanlardan nefret ediyorum. O yüzden umarım gittiğim yer kalabalık olmaz. Umarım ışık anlık bir olgudur da diğer taraf kapkaradır.
Ve sessizdir.
"Ikinci sınıf öğretminim aileme benim aşırı hassas olduğumu söylemiş. Ortada hiçbir şey yokken ağlıyormuşum."
Hiçbir şey yokken. İnsanların sürekli seninle dalga geçmesi hiçbir şey mi? Sürekli hedef olman? İnsanların sana dokunması hiçbir şey mi?