Ortaokuldayken bir cuma günü dört arkadaş okuldan kaçıp Gülhane Parkı’na gitmeye karar vermiştik. Çarşamba’da otobüs durağında tedirgin bir şekilde biraz bekledikten sonra 90 numaraya atladık. Bu arada arkadaşlardan birinin babası bizi görmüş. Cep telefonu olmadığı için olay biz eve döndükten sonra patladı.
Arkadaşın babası hemen babama haber vermiş. Babam eve girince,” Bugün okula gitmemişsiniz, öyle mi?” diye sordu. Başımı öne eğip odaya geçtim. Babam peşimden geldi. Saçlarımı okşayarak ,”Oğlum, sen iyi bir çocuksun. Herkes hata yapar. Üzülme. Beş vakit namazını kaçırma, senden başka bir şey istemiyorum.”dedi.
Babam çıktıktan sonra, arka odanın camından bahçedeki incir ağacına bakarak hüngür hüngür ağladığımı hatırlıyorum .