Elif Sunulu
@mutali
edebiyatçı
Öncelikle belirteyim ki bu bir kişisel gelişim değil psikoloji kitabı. Bunu baştan söylüyorum çünkü birçoğumuz kişisel gelişim kitaplarına oldukça mesafeliyiz -ki haksız da sayılmayız- bu yüzden bu güzelim kitaba mesafeli yaklaşılmasın istiyorum.
Ruhunuzun ve kalbinizin yorulduğunu hissediyorsanız, yaşadıklarınıza bir neden bulmaya çalışıyorsanız işte size uygun bir kitap tavsiye ediyorum.
Klinik Psikolog Gökhan Ergür bu eseriyle bize ruh hastalıklarından bahsediyor. Daima var olan sorunların yanında yakın zamanda yaşadığımız güncel olayların da bizleri nasıl etkilediğini, nasıl davranışlara ve tepkilere yol açtığını fark ediyoruz ve bunları neden-sonuç ilişkisi ile aydınlığa çıkarıyoruz. Yani çözüme ulaşmasak da ağrılığını hafifletmiş oluyoruz. Bir durumun nedenini bilmemekten daha büyük bir sorun var mıdır? Her ne olursa olsun başımıza gelen olaylarda daima bir neden ararız ve o nedeni bulduğumuzda mantığımızla hareket ederek durumun olumsuz taraflarını daha az hissetmeye başlarız.
Eserde yalnızca olumsuzluklardan değil bizim olumsuz olarak nitelendirdiğimiz ama aslına baktığımızda gayet normal olan durumlarla da karşı karşıya kalıyoruz. Örneğin; hata yapmak, yorulmak, yalnızlık, kaybetmek, ağlamak gibi durumların yalnızca bizim başımıza gelmediğini ve hayatın gidişatında bunların gayet olağan şeyler olduğunun farkına varıyoruz, üstelik asıl kendimizi suçlamanın, eksik görmenin yanlış olduğunu görüyoruz.
Tüm bu anlatılanlar geçmişten ve günümüzden hem anlatılarla hem de diğer kaynaklarla desteklenerek anlatılmış.
Reklam
Eşikte durulmaz, eşikte beklenir diyor yazar. Beklemek de bir iştir çünkü hem de müthiş bir iş! Hepimiz hayatımızda eşiklerden geçiyoruz/kimi zaman geçemiyoruz ama asıl önemli olan o eşiğe gelmek diye düşünüyorum. Gelebilen kişi bir çaba içerisindedir çünkü, bir hareket halindedir. Eskiden ihtiyarlar kapının eşiğine oturma üşütürsün derlermiş, bir bildikleri varmış! Ben de diyorum ki eşikte oturulmaz, eşikten geçilir. Oradan geçerken yaşadığın değişimdir seni geliştirecek olan.
Kitaptaki neredeyse her yazıdan sonra kendi hayatımdaki bazı durumların değerlendirmesini yaptım. Ki bunu zaman zaman yapmamız gerekiyor. İmtihanlardan geçerken yalnız olsak da o imtihanlardan geçenin yalnız biz olmadığımızı düşündüğümüzde birçok şey daha çekilir bir hâl alıyor. İnsanoğlunun var olduğu ilk zamandan itibaren hatalar, imtihanlar, mutluluklar ve hüzünler hep yoldaşı olmuştur. İnsanın kaderini sevmesi gerektiğini aksi halde daima mutsuz olacağını vurgulayan yazılar beni en etkileyenler oldu. Bir de çabanın sürekli olması gerektiğini söyleyen yazılar... Tasavvufla harmanlanmış kısa soluklu deneme yazılarının yer aldığı bu eser birçoğumuzun hayatına veya ruhuna ufak ufak dokunuşlar yapacak, inanıyorum.
Ben burada paylaşım yapmayı unutuyorum! Kitaplardaki alıntıları veya inceleme paylaşmayı hatta okuduğum kitapları kaydetmeyi bile...
Bizim mücadelemiz ve itirazımız kendimize doğru olmalı. Evvela kendimizle mücadele etmenin yollarını bulmalı ve o yolları iyi kullanmalıyız. Neyi neden yaptığımızı bilmeli, kendimize çeki düzen vermeliyiz. İtirazımız da kendimize doğru olmalı. Yanlış yaptın, kusur ettin, hatalıydın, diyebilmeliyiz kendimize. Dünya hengâmesi bu soruları kendimize sormamamız için şekillenmiş gibi sanki. Her olumsuzlukta, her sıkıntıda ve her huzursuzlukta bir kılıç çekiyoruz.
Kişi her yaşadığını hissettiremez. Bu, kalbin haysiyetine de gölge düşürür. Bazı hâller vardır yalnız kişiye mahsustur. Ne söze gelir ne sezdirilir. Soğukkanlı, sıcakkanlı gibi tanımlamaların dışında hadiseler vardır. Kimi hüznü bir muska gibi taşır kimi de dünyayla olan mücadelesine kahkahayı siper eder. Yaşamak, insanın kendine mahsus bir tavırdır.
Reklam