Elif Sunulu
@mutali
edebiyatçı
..."affetmek özgürleştirir.
Başkalarını ya da kendimizi bağışladığımızda hayatımızın ve ilişkilerimizin seyrini değiştirebiliriz. Affetmek; bizi yaralayanlara, incinmişliklerimize ya da başkalarına yaptığımız haksızlıklara karşı vereceğimiz tek yanıt olmayabilir ama hayatın kaçınılmaz çatışmalarıyla, hayal kırıklıklarıyla ve acılarıyla ne yapacağımız konusunda bize yardımcı olabilir. Bağışlamak, aldığımız yaraları unutturmaz bilakis tanımında uğradığımız haksızlığın bilincini barındırır. Affetmenin içinde, acılarımıza rağmen yolumuza devam edebilmek, öfkeye ve kedere tutunmak yerine başka türlü hissetmenin mümkün olabileceğini ümit etmek vardır. Affetmek merhamet duymaktır; bizi insanın eksiklikleri, hataları olabileceğini bilmeye ve günün birinde bizim de affedilmeye ihtiyaç duyabileceğimizi fark etmeye teşvik eder."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
... "birini affetmek, ona hata yapmanın insan olmanın bir gereği olduğunu, bağ kurmanınsa tüm hataların üstünde olduğunu öğretir. Affeden kişi, değer verdiğine, ilişkide mükemmel olmak gerekmediğini gösterir. İçtenlikle af dileyebilen biri ise önce kendini affetmeyi,kendini olduğu gibi kabul etmeyi becerebilmiştir. Çünkü kendine merhameti olmayan birinin başkasının yarasını sarabilmesi, ona yaşattığı acıların sorumluluğunu alıp telafi edebilmesi mümkün değildir. Af dileme, yetişkin cesaretini ve sorumluluğunu gerektirir. Bunu yapabilen kişi önemli olanın hata yapmamak değil, yaptığı hatayla göz göze gelmekten kaçmamak olduğunu öğrenmiştir."
İmtihan dünyasında olduğumuzu kabul edersek hiç birimizin kusursuz hayat yaşamıyor oluşu katlanılmaz bir şey değildir. Ki neler atlatarak her birimiz bu zamana geldik ve bu yolda yürüdüğümüz müddetçe devam edecektir zorluklar.
Genç yetişkin, evli, bekar, anne-baba ayırt etmeden herkesin okuması lazım dediğim ve çevreme sürekli tavsiye edeceğim kitaplardan birisi oldu.
Kitabı anlatmaya nasıl başlasam bilmiyorum çünkü okurken çok fazla duygu yaşadım. Ağladım, hüzünlendim, pişmanlık duydum, neden-sonuç ilişkisi kurdum, affettim...
Kitap genel olarak anne-baba-çocuk üçlemesinde ilerliyor. Herkesin çocukluğundan izler bulacağından eminim, ki aynı şekilde ebeveynler de çocuklarına ve eşlerine karşı tutumlarında kendilerine düşen payı alacaklardır. Çocuğun dünyada tutunduğu ilk dal olan anne ile ilk doğduğu andan itibaren bağlarının nasıl oluştuğunu, kuvvetlendiğini veya zayıfladığını ve aynı şekilde baba ile çocuk arasındaki bağları incelerken bu esnada annenin tutumunu da okuyoruz. Daha sonra ilk evimizden çıkıp ikinci evimizde sevdiğimizle olan ilişkilerimizi sorguluyoruz. Eleştirel bir sorgulamadan ziyade zihnimizdeki karanlık bölgelere ışık tutan bir sorgulama diyebiliriz.
Bir acı yaşandığı yerde veya kişide hallolabilir. Bu yüzden herkes bir gün evine dönmek ister, ilk yarasını aldığı yere. Halletmek için, affetmek için... Çünkü affedince özgürleşir, eve dönünce kendimize döneriz.
Anlatımı çok açık, akıcı bir kitap. Yazarın dili oldukça nahif. Benim başucumdaki kitapların arasında yerini aldı. Siz de mutlaka okuyun derim.
Çocukların özdeğerlilik algılarının gelişebilmesi; anne babaları tarafından onaylanmalarına, duygularının fark edilmesine, ihtiyaçlarının önemsenmesine bağlıdır. Ebeveynlerinin dünyasında bir karşılığı olduğunu hisseden çocuk, kendine değer verir. Anne babadan gelen işaretler belirsiz ya da tutarsız olduğunda ise çocuk ne hissettiğine odaklanamaz. Kendi duygularını ve değerliliğini başkalarının davranışlarına bakarak tanımlar. Sevdiği kişiler mutluysa o da mutludur, onlar kızgın ya da durgunsa bunun sebebinin kendisiyle ilgili olduğunu düşünür.