Simdi ise hem fark edilmek, hem de görünmez olmak istiyordum. Birisi gelsin "neyin var?" desin ve soru sormadan yargılamadan sadece dinlesin. Diğer yandan da kimse bilmesin, görmesin, duymasin, merak etmesin istiyordum. Neticede kimseye bir açıklama yapmak zorunda kalmamak da özgürlüktü.
Ne kadar da mutlu görünüyorlardı, etraflarında olup bitenden habersizdi hepsi, kendi mutluluklarının sarhoşluğu etrafa karşı duyarsız mı yapıyordu insanları?