Uzakta Quidditch stadını görebiliyordu. Sirius bir keresinde, salkım saçak tüylü kara köpek kılığında, Harry'nin oynamasını seyretmek için oraya gelmişti... belki de Harry'nin James kadar iyi olup olmadığını görmeye gelmişti... Harry hiç sormamıştı ona...
Reklam
Harry'nin göğsünü azman, ağır bir parazit gibi boydan boya dolduran suçluluk duygusu, şimdi kıvranıp bükülmeye başlamıştı. Harry buna dayanamazdı, artık kendisi olmaya dayanamazdı... kendini asla, kendi başı ve bedeninde böyle hapsolmuş hissetmemişti, başka biri, herhangi biri olmayı hiç bu kadar şiddetle istememişti...
Yaratık konuştuğunda, Harry'nin ağzını kullandı ve Harry acı içinde, çenesinin hareket ettiğini hissetti...
"Beni şimdi öldür, Dumbledore..."
Körleşmiş ve ölmek üzere olan, her yanı kurtulmak için feryat eden Harry, yaratığın yeniden onu kullandığını hissetti...
"Madem ölüm hiçbir şey değil, Dumbledore, çocuğu öldür o zaman..."
Acı dinsin, diye düşündü Harry... bizi öldürsün... son ver buna, Dumbledore... buna kıyasla ölüm hiçbir şey değildir...
Ve Sirius'u tekrar görürüm...
Harry, Bellatrix Lestrange'ın muzaffer çığlığını duydu, ama hiçbir anlamı olmadığını biliyordu - Sirius sadece kemerden içeri düşmüştü - şimdi öbür tarafta yeniden belirecekti...
Ama Sirius yeniden belirmedi.
"SIRIUS!" diye haykırdı Harry. "SIRIUS!"
Kafasının içindeki bir panik uğultusu, doğru dürüst düşünmesini engelliyordu; bir eli Hermione'nin henüz ılık olan omzundaydı, ama ona yakından bakmaya cesaret edemiyordu. N'olur ölmüş olmasın, n'olur ölmüş olmasın, öldüyse benim suçum...
Reklam