Meryem Yağmur Balcı
@myblc
human
Öğrenci
Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi / Türk Dili ve Edebiyatı
Ankara
2 okur puanıOcak 2022 tarihinde katıldı
Çelişmeye düşmekten korkmak, düşünceyi daha başından kısıtlar. Kısıtlı düşünce ise, doğrulara ulaşmayı önler. Bırakalım düşüncelerimizi kendi başına çocuk; en büyük özgürlüktür bu; bırakalım. Varsın, nereye varacaksa düşüncemiz. Çünkü düşünce, doğrulara yönelmiş bir çabadır. Başka türlü nasıl varırız doğrulara?
Bul benim çelişmelerimi, bana daha yararlı olursun. Çelişmeye düştüğümü bir an önce anlamak kadar yararlı başka ne olabilir bana? Yolumu, varmak istediğim doğruya giden yolumu kısaltmış olursun. O zaman da ellerinden öperim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir hikâyeye başladım. Belki bugün bitiririm. Güzel bir şey olacak gibime geliyor. Yollarım sana; okursun. Ama sana mektup yazmak beni şimdi hikâye yazmaktan da çok ilgiliyor. Bu, boyunca seni yaşamamdan ileri geliyor. Çünkü sen bir büyük yaşamalar dünyasısın benim için.
Ne kadar yabancıyım bu evde. Oysa daha dün denecek kadar yakın bir zaman öncesinde bu evin bir önemli parçasıydım. Değişen bir şey var: Ben miyim bu, onlar mı? Bilmiyorum.
Bir yalnızlığım vardı, bir tek başınalığım vardı. Önemli olan kendimdim. Acıysa kendi acım, tatsa kendi tadımdı. Onu ne kadar severmişim; şimdi anlıyorum.
Sanatta "bulmak" tehlidir. "Aramak" ise sanatın cennete giden tek ve biricik yoludur. "Aramak"ların sonunda "Bulmak"lar vardır. Ama "Aramak" sonu olmayan, bitmeyen bir çabadır. "Bulmak" ise bir donukluktur, donmaktır, heykelleşmektir. Her eser, aramanın sonunda yapılan bir "heykel"dir. Ama sanatçının kendisi, hiçbir zaman "heykel" olmamalıdır. Hiç bitmiyen, hiç tamamlanmayan bir heykel olmalıdır. İşte bu sanatçının kendisini boyuna yeterli bulmayışı, daha iyi daha başka, daha yeni olmaya çabalayışı demektir.
Sayfa 12 - Can Yayınları, aynı zamanda kitabımın arka kapak yazısı. (Bitmiyen yazarın ifadesidir yazım yanlışı düzeltilmeden aynen aktarıldı)·Kitabı okudu
Uzun süren karanlık kör bir yolda yürümek bu, benim yaptığım. Ama yönsüz değilim hiç olmazsa. En çok da buna seviniyorum. Bir cennet mi çıkacak önüme? Bilmiyorum. Ama cennet çıkabilir diye düşünüyorum. Cennet de cehennem de bizim düşünce ürünlerimiz değil mi? Beni yaşamak istemediğim saatlere zorla yaşamaya iten bir sebep var belki, ama bir cennet düşünmeme kimse engel olamaz sanıyorum.