Karanlıkta, tek başına, bir köşede durdu, birdenbire iki eliyle başını tuttu. Dağınık düşünceleri birleşti, duyguları tek bir duygu halini aldı, her şey ansızın aydınlanıverdi. Korkunç, dehşet veren bir aydınlanmaydı bu! Aklından, "Öleceksem, şimdi ölmeliyim!" diye geçti.
"Çevrem gök, kuşlar, ağaçlar, tarlalar gibi Tanrı görkemiyle dolu olduğu halde, kirli yaşadım; her gördüğüm şeyi kirlettim, bütün bu güzelliklerden, görkemden hiç haberim olmadı."
"Geçmişle, eski alemle her şey, birden bitti, oradan ne bir haber, ne bir ses isterim artık! Yeni aleme, yeni yerlere, hem de bir daha geriye bakmadan..." Ama ruhunu sevinç yerine derin bir karanlık kapladı; kalbi ömründe duymadığı bir hüzünle sızlıyordu.