Tanrı səni sevdiyi üçün yaratdı. Səni elə çox sevirdi ki, səni yaratma arzusundan özünü saxlaya bilmədi, buna əngəl ola bilmədi. Bir rəssam şəkil çəkdiyində o rǝsmi sevdiyi üçün çəkər.
Kimsə sənə sevildiyini və hörmət edildiyini söyləmədi, ehtiyac duyulduğunu söyləmədi. Bu yaradılışın sənsiz darıxacağı sənə heç deyilmədi. Sən olmasan bu yaradılışın eyni olmayacağı, sən olmasan bu yaradılışda bir boşluq olacağı heç deyilmədi. Sən olmasan, bu kainatın şeirində, gözəlliyində bir şeylər əskik gələr. Bir nəğmə, bir not ǝskik qalar; bir boşluq olar və heç kim sənə bunu söyləmədi.
Uşaqlar azad buraxılsa kim bilir bəlkə də ana-atalarının qəliblərinə girməzlər, onlar kimi olmazlar, eyni qanunlara riayət etməzlər. Kim bilir zəkaları özbaşına inkişaf etsə nələr olar?
Cəmiyyət bunu bilərək, qəsdli olaraq edir, çünki, özünə güvənən insan cəmiyyət üçün təhlükəlidir. Köləlik üstünə qurulmuş bir cəmiyyət üçün güvən təhlükəlidir. Özünə güvənən insan azad insandır. Nə edəcəyi əvvəldən bilinməz və öz yolu ilə gedəcəkdir.
Və cəmiyyət etibarı, güvəni kökündən yox edir. Özünə güvənməyinə icazə vermir. Başqa güvən növlərini öyrədir - ana,ataya güvən, kilsəyə güvən, dinə güvən, dövlətə güvən, Tanrıya güvən - amma özünə inam yox edilir.