Belki istediği kıyıya varmasına izin vermezdi deniz ama hiçbir şey yapmadan karşı kıyıyı izleyip ömür boyu geçmeyecek bir hüznü içinde taşımaktan iyiydi.
Ne var ki, bir şeyleri yok sayma becerisi insana özgü bir kabiliyet değildi. Ama unutmak insanın işiydi. Unutmak olmasa, dünyada yanan ateşlere kim katlanabilirdi?
Bizi bulunduğumuz yerden alıp bir başka noktaya getiren şey, aslında bir çemberdi. Gitmek, kalbinle çizdiğin bir çemberi tamamlamaktı onlar için. Tavaf ettikleri aslında kalbin merkeziydi. Merkezden çepere uzanan her dairenin değişmez noktası gibiydi o an.