Ölümü uzun süredir düşünmemiştim.
Yoğunluktan kaynaklı uzun süredir okumaya ara vermiştim. Bi' kitap mağazasından geçerken Dava'nın yanına Budala mı Kumarbaz mı alsam diye düşünürken bir anda İvan İlyiç'in Ölümü'nde karar kıldım. Kısa bir kitap olmasına karşın, sadece toplu taşımada okuyacağım için 1 hafta falan sürer diye düşünüyordum, bir yandan finaller vs. olacağından kaynaklı. Lakin kaderin farklı planları varmış (ne ironiktir ki :D). Aynı gün içerisinde kitabı bitirdim. Dili gayet hafif akıp giden bir kitap. İnsanların ikiyüzlülüğünü, yaşanan herhangi bir olayda kafamızın arkasında yaptığımız hesaplamaları ve ölüm ile yaşam düşüncelerini garip ve gayet haklı bir perspektiften ele alıyor. 84 sayfa olmasına rağmen etkisi çok daha büyük. Kesinlikle okumanızı öneririm. 
İvan İlyiç'in Ölümü
Gilgaıneş, şimdiye kadar yapılıp da hiç yıkılmamış veya yıkılmayacak bir ev gördün mü? Mühürlenen bir belge sonsuza
dek kalır mı? Kardeşlerin bölüştükleri miras sonsuza dek onların olur mu? Ülkede düşmanlık sonsuz mudur? Bir nehir sürekli taşar mı? Güneşin yüzünü her zaman görüyor musun? Eski günlerden devamlı ııe kalmış ki? Uyku ile ölüm birbirlerine benzemiyor mu ? Her ikisi de ölüm gibi görünmüyor mu? Bütün varlıkları yaratanlar, yaşamı ve ölümü birlikte vermişler. Her nesnenin bir varoluşu, bir yok oluşu var. İnsanın da öyle. Elden ne gelir?
Merhaba kitap dostlarım! Şimdi size öyle bir kitap tavsiye edeceğim ki okumayı sevmeyen ya da okumada duraksama yaşayan kim varsa bu kitapla okuma alışkanlığı kazanacak.
Evet kitabımız; “Sessiz Hasta”.
Öncelikle kıymetli kuzenim canım kankamın hediyesi olan kitabım için tekrar tekrar teşekkür ediyorum. Kitaptan bahsetmek istiyorum.
Kocasını ateş ederek öldürdüğü düşünülen ve olay sonrası tam anlamıyla sessizliğe gömülen, inanılmaz bir gizeme bürünen Alicia’nın hikayesini anlatıyor.
Alicia’nın geçmişi hakkında, sahip olduğu anne babası ve onlarla olan ilişkileri hakkında, yaşadığı çocukluk travmaları hakkında durumlara değiniyor. Alicia’ın resim yapmayı seven biri olduğunu da görüyoruz. Kocası Gabriel ile olan evliliğini okuyoruz. Böylece Alicia hakkında bilgi sahibi olmuş oluyoruz.
Sessizliğe gömülüp kliniğe yatırılan tek kelime bile etmeyen Alicia için mücadele eden psikoterapist Theo’nun yaptığı araştırmalara şahit oluyoruz. Theo işin peşini bırakmıyor adeta bir dedektif gibi çalışarak olayı araştırıyor. Tek tek görüşülmesi gereken kişiler ile görüşüyor.
Acaba sonunda ne oluyor? Theo başarıyor mu? Nasıl bir son biz okuyucuları bekliyor? Ters köşe sevenler için birebir bir kitap.
***Yalnız şunu belirtmek istiyorum ki, ben bırakın kimin olaydan sorumlu olduğunu doğru tahmin etmeyi kilit bir noktayı yakalayarak olayın kurgusunu bile doğru tahmin ettim. Nasıl oldu anlamadım ama bu duruma çok şaşırdım. Artık o kadar okuya okuya kitap sarrafı mı olduk dersiniz ne dersiniz? :)
Anonim melankolik bir yazı
Hiç Bir insani unutmak,
bir insandan vazgeçmek,
bir insani hayatindan sonsuza kadar çikartmak zorunda
Harry Potter ve Melez Prens
Sayfaların Arasında Sönen Yeşil Işık: Harry Potter ve Melez Prens
Hogwarts’ta altıncı yıl; o eski çocuksu, neşeli okul günlerim yerini içimi ürperten tekinsiz bir savaşa bıraktı. Benim için bu hikaye, "Hogwarts beni her şeyden korur" illüzyonunun ve çocukluğumun elimden kayıp gittiği o asıl kırılma noktası oldu. Harry ile birlikte Düşünseli’nin girdaplarına dalıp Tom Riddle’ın sevgisiz geçmişini ve ruhu parçalayan Hortkulukların gizemini kurcalarken; büyümenin aslında ne kadar can yakıcı bir süreç olduğunu tüm hücrelerimde hissettim.
Eski bir iksir kitabının karalanmış sayfalarında gücü ve tehlikeyi keşfederken, sadakatimin ve önyargılarımın en ağır sınavlarıyla yüzleştim. Sectumsempra’nın acımasızlığında kontrolsüz gücün kanlı yüzünü gördüm, kalbimizi sızlatan o geri dönülmez hatalarla baş başa kaldım. Astronomi Kulesi’nden yükselen o son yeşil ışıkla birlikte, hayatımdaki en sarsılmaz kalelerin, o en güvendiğim insanların bile nasıl yıkılabileceğine tanıklık ettim.